Als de hemel boven Brussel grijs kleurt, fleurt Eva De Roo zelf de stad op. De radiopresentatrice van Studio Brussel huppelt door het leven (voltijds) én door de Brusselse parken (wekelijks). "Zweten, dat is toch van het beste wat er is? Ik zou het elke dag willen doen."

Het is zo'n dag waarop het onafgebroken miezert, maar het opgewekte humeur van Eva De Roo ketst elke regendruppel af. We hebben afgesproken in een gezellige ontbijtbar in Schaarbeek, met royaal uitzicht op het Josaphatpark. De Radiofiguur van het Jaar, volgens de lezers van Humo, loopt elke week trouw haar rondje in dit prachtige park. Al wisselt ze ook graag af met ander Brussels groen: "Ik maak een toer van de Brusselse parken: Warandepark, Jubelpark, Dudenpark, ... Het is de max om al die groene hoekjes van de stad te verkennen."

Hoe omschrijf je jezelf als loper?
EVA DE ROO: "Ik loop een keer per week een uur, telkens zo'n tien kilometer. Daar probeer ik me ook echt aan te houden. Ik loop nog maar een tweetal jaren, want voordien zei die sport me totaal niets. Als tiener was ik altijd een fervente basketter. Tussen mijn twaalfde en zeventiende draaide ik met Boom Basket zelfs mee in de hoogste klasse. We werden bijna elk seizoen kampioen van Vlaanderen en grepen ook een keer net naast de Beker van België. Wij hadden 'iets' waarmee we de tegenstander konden verslaan. Ik trainde toen drie keer per week en in het weekend speelde ik twee matchen. Mijn lichaam was een grote spier. Baskettraining is vooral veel suicides lopen: de vrijworplijn aantikken en terug, middellijn en terug, achterste lijn en terug, ... Tot je erbij neervalt (lacht). Als ik vandaag de opwarming herhaal die ik als vijftienjarige zo vaak deed, dan moet ik een halfuur op de grond gaan liggen. Basketbal is een explosieve sport, die overloopt van de actie. Daarmee vergeleken is een uurtje joggen megasaai (lacht)."

Waarom ben je gestopt met topbasket?
"Het was een heel mooie periode, waaruit ik veel heb geleerd. Ik zat altijd bij mijn vriendinnen en het voelde niet alsof ik iets megazots deed. Maar dat was het eigenlijk wel: ik speelde ook nog viool en zat op een veeleisende school (het Sint-Ritacollege in Kontich; red.). Ik ging te hard: ik deed te veel dingen te intensief. Toen ik wat later op kot ging in Gent, opende zich een nieuwe wereld en bleek sport opeens ... minder interessant."

Lees het volledige artikel

nu onmiddellijk digitaal op Blendle. Klik hier, meld je aan en lees! Of in het maartnummer, nu in de winkel!