"De allermooiste zege ooit", zei Michael Vanthourenhout na afloop van de UCI CX World Cup in Namen. De zichtbaar geëmotioneerde West-Vlaming trad niet in detail over de omstandigheden maar droeg zijn overwinning wel op aan zijn familie.

Allermooiste overwinning

"Ik had niet echt gepiekt naar deze wedstrijd. Natuurlijk wil iedereen wel goed zijn in de kerstperiode. Ik neem het zoals het komt. En als een cross als deze op je pad komt, moet je dat natuurlijk meenemen. Tabor vorig jaar was ook een mooie overwinning, maar deze winst in eigen land met zo'n publieke opkomst... dat is de allermooiste."

Mentale zekerheid

"Ik zag eerst Toon (Aerts) en daarna Pidcock fouten maken of lekrijden. Ikzelf maakte echter niet echt fouten en ging ronde per ronde steeds meer in mezelf geloven. De foutenlast ging volgens mij mentaal meespelen en dat heeft misschien uiteindelijk de doorslag gegeven. Ik reed steeds betere lijnen en dat gaf mij de mentale zekerheid dat het voor de anderen moeilijk ging zijn om mij nog sneller te zijn."

Voor de familie

"Bij het overschrijden van de eindmeet was ik emotioneel omwille van de familiale omstandigheden deze week. Ik wil daar niet verder over uitweiden, maar draag deze zege wel op aan mijn familie."

Voetjes op de grond

Tom Pidcock finishte op een tweede plek na enkele foutjes en geeft aan dat hij niet heel goed in de wedstrijd zat: "De eerste ronde was mijn beste, en die reed ik voor de helft op een lekke band. Het was een harde wedstrijd en in de laatste 2 rondes begon ik fouten te maken. Ik zat op het einde ook zonder energie. Toen ik probeerde Michael (Vanthourenhout) te lossen, zat ik op de limiet en dwong ik uiteindelijk mijzelf in de fout. Het was leuk geweest om hier te winnen, maar dit houdt mijn voetjes op de grond en toont dat er nog werk op de plank ligt."

Een gemiste kans

Een licht ontgoochelde Toon Aerts had na de aankomst het gevoel dat er meer in zat: "Ik wou echt wel snel starten omdat ik dacht dat Pidcock minder vlot ging wegkunnen door zijn startpositie. Ik koos meteen voor mijn eigen - heel hoge - tempo. Als hij toen nog terugkwam, kon ik nog altijd tweede worden. Het draaide uit zoals ik had verwacht, maar na mijn val moest ik met een scheef stuur verder tot aan de post. Meteen daarna reed ik lek waardoor ik op de schuine kanten en de kasseien niet fatsoenlijk vooruit geraakte. Dat zorgde er echt wel voor dat ik derde werd, want ik had het gevoel dat ik daarna nog maar weinig tijd verloor. Dat geeft mij dan toch wel weer vertrouwen. Ik had de benen om mee te doen voor de overwinning. Het is toch wat een teleurstelling dat het voor mij in deze klassieker zonder Mathieu (van der Poel) of Wout (van Aert) niet is gelukt... een gemiste kans."