Afgelopen weekend kroonde Erik Dekker zich in Mol tot wereldkampioen veldrijden bij de Masters 50+. Als wegrenner won hij de Wereldbeker, de Amstel Gold Race, de Clásica San Sebastián en vier ritten in de Tour de France, maar de voorbije jaren ontdekte de Nederlander zich ook als crosser. "Uiteraard blijft het balen als ik verlies, al duurt dat gelukkig veel minder lang dan vroeger."

Erik Dekker zwaaide in 2006 af als wegrenner, maar enkele winters geleden dook zijn naam plots opnieuw op in de uitslagen. Na een eerste wereldtitel bij de Masters in 2017 voegde hij afgelopen weekend een tweede regenboogtrui toe aan zijn collectie. Dekker was echter niet aan zijn proefstuk toe, want vooraleer zijn loopbaan op de weg een hoge vlucht nam, deed hij ook aan cyclocross. "Ik haalde zelfs de nationale veldritselectie, al heb ik nooit een wereldkampioenschap gereden. Maar als je het veldrijden van toen vergelijkt met de huidige cyclocross, kan je gerust spreken van dag en nacht verschil. Toen was het vooral 'stoempen' door de modder op veel lange, rechte stukken. Nu liggen er veel meer bochten en zijn de parcoursen sneller en uitdagender geworden. Neem van mij aan dat het een heel verschil maakt of je een bocht met 9 of met 25 kilometer per uur instuurt."

 

TECHNIEK ALS UITDAGING

Net dat technische aspect vormde dé uitdaging voor Dekker toen hij besloot om zich op het veldrijden (en het mountainbiken in de zomer) te storten. "Ik had het aanvankelijk lastig om het moderne crossen onder de knie te krijgen. Dat was een uitdaging waarin ik me echt heb vastgebeten. En nu het steeds beter gaat, is dat iets wat veel voldoening geeft. Al moet ik zeggen dat het de ene keer veel beter gaat dan de andere keer. Die specifieke techniek is er bij mij niet zo ingeslepen als bij iemand die al twintig jaar in het veld heeft gereden. Ik moet continu zeer gefocust blijven. Mijn motivatie haal ik voornamelijk uit het zo goed mogelijk over het parcours rijden, maar ook uit het bijhouden van (jongere) tegenstanders. Ik betwist veel wedstrijden in de categorie 40+, waar de renners soms tien jaar jonger zijn. Ik vind het mooier om daar te strijden voor de zege en niet te triomferen dan met groot gemak te winnen van leeftijdsgenoten."

Oud-profs die zich meten met welwillende amateurs kunnen niet altijd op sympathie rekenen. Hoe werd Dekker eigenlijk ontvangen in het veldritpeloton? "In mijn gezicht heeft niemand me ooit iets verweten, maar op Facebook heb ik weleens wat negatiefs voorbij zien komen", lacht Dekker. "Ik weet natuurlijk niet wat er achter mijn rug gezegd wordt, maar ik heb niet het idee dat het echt een punt van discussie is. Ik train ook geen vijftig uur per week meer, zoals ik deed toen ik beroepsrenner was. Ik heb aanleg voor fietsen en rijd rond met een flinke portie gedrevenheid, maar ik steek niet heel ver boven de rest uit. Mijn tegenstanders hebben namelijk het voordeel dat ze al jaren in het veld vertoeven. Ze zijn met andere woorden technisch beter en hebben alle mogelijke scenario's al eens meegemaakt. Met die verschillende voordelen en handicaps strijden we tegen elkaar. Het zou anders geweest zijn als ik meteen na mijn profloopbaan was gaan crossen om te laten zien wat ik in huis had. Die drang voel ik overigens ook op de weg niet. Ik heb er mooie overwinningen behaald en hoef me niet meer te bewijzen. Net daarom zijn het veldrijden en het mountainbiken zo leuk om te doen. Het is vrijwel onontgonnen gebied voor mij."

Lees het volledige artikel in het decembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel of te bestellen via onze webshop! Abonneer je hier en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!

Koop of abonneer je nu op cycling.be magazine

Het decembernummer van cycling.be magazine ligt nu in de winkel en dat kan uitpakken met een exclusieve blik achter de revalidatie van Wout van Aert. Verder: Zdenek Stybar, Yara Kastelijn, Ruben Apers over Bjorg Lambrecht en de veiligheidsproblemen, Erik Dekker, talentdetectie bij Telenet Baloise Lions, bikefitting voor rugpatiënten, De Streekrenner in Noord-Limburg, verantwoord snoepen en energiedips vermijden, een test van drie gravelbikes …