Andorra is stilaan een van de hotspots voor trainende profrenners aan het worden, maar wij trokken naar de dwergstaat met onze mountainbike op het fietsenrek. Je vindt er namelijk niet alleen perfecte beklimmingen voor de racefiets, maar ook heel wat trails en een fenomenaal mooi bikepark. Onze eerste echte downhillervaring bracht ons meer dan we hadden durven dromen.

Op het moment van schrijven is reizen niet meteen aan de orde, maar we kunnen alleen maar hopen dat we snel opnieuw kunnen genieten van buitenlandse fietsavonturen. Afgelopen zomer beleefden we nog een veilige, rustige, maar vooral prachtige trip in Andorra, een land dat niet meteen op onze bucketlist stond, maar wel onze harten veroverde. De natuurpracht in het bergachtige landschap is de moeite voor heel het gezin, maar zelf keken we uiteraard enorm uit naar onze eerste kennismaking met een echt bikepark. Via een gemeenschappelijke kennis konden we een ontmoeting regelen met local hero Patrick Toussaint. De voormalige olympische skiër baat in Andorra een appartementencomplex, restaurant en enkele winkels uit, en beloofde ons mee te nemen naar het Vallnord Bike Park.

Aangekomen bij het Sant Moritz-hotel van Patrick kregen we echter te horen dat de sportieve eigenaar de dag voordien met de fiets ten val was gekomen en zijn sleutelbeen had gebroken. 'Weg kans om te gaan mountainbiken', dachten we, maar nee hoor, na wat geregel kon zijn receptionist ons begeleiden naar het MTB-paradijs boven op de berg. Meer nog: hij scoorde een all-intoegangsticket, zodat we alle liften konden nemen. Onze vijfjarige zoon kon dan weer zijn hartje ophalen op de vele springkastelen, trampolines en speeltuigen, want er is duidelijk aan plezier voor het hele gezin gedacht. Heb je een zoon of dochter die al goed overweg kan met de fiets, dan kan die zich wagen aan trails in het Kids Bike Park of de pumptrack. Het mag duidelijk zijn: hier hoeft niemand zich te vervelen.

 

VAN GROEN NAAR BLAUW

Zelf kregen we een gids toegewezen en die had al snel door dat we nog niet de nodige ervaring hadden om ons op de zwarte downhilltracks te wagen. Net zoals bij het skiën heb je in een bikepark kleurcodes die de moeilijkheidsgraad aanduiden. Starten deden we met de groene downhill richting de eerste lift. Dankzij enkele strakke bochten en losse stenen werden we meteen met de neus op de feiten gedrukt: dit is geen Vlaams parcoursje. Op de eerste lift raakten we aan de praat met onze gids en die wist ons doodleuk te vertellen dat je er maar beter voor zorgt dat je verzekeringen in orde zijn voor je hier komt fietsen, want een ziekenhuisbezoek in dit vaak niet door je polis gedekte land kan je gemakkelijk duizend euro of meer kosten. Een gewaarschuwd man ...

Lees het volledige artikel in het novembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel, online te lezen via Blendle of te bestellen via onze webshop! Abonneer je HIER en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!