37 jaar en meer dan ooit dé referentie in het vrouwenwielrennen: Annemiek van Vleuten blijft verbazen. De Nederlandse kan voorlopig een perfect rapport voorleggen - vijf zeges op vijf wedstrijden! - maar benadrukt dat het allemaal niet zo makkelijk is als het lijkt: "Ik sta er zelf ook van te kijken, maar ik reken me nog niet rijk voor de rest van het seizoen, hoor!"

"Dat ik mijn eerste en enige koers voor de coronabreak gewonnen had, gaf me voldoening", begint Van Vleuten haar relaas. "Maar natuurlijk stonden er de weken daarna nog veel andere mooie wedstrijden op het programma waarin ik mijn regenboogtrui had willen tonen. Uiteraard heb ik de eerste twee weken van de 'lockdown' heel erg gebaald, want ik zag mijn doelen een voor een wegvallen. Ik besloot echter al snel niet te veel in het negatieve te blijven hangen - je verandert er immers toch niets aan en dit is groter dan de wielersport. Ik genoot er dan maar van dat ik in eigen land in die regenboogtrui kon trainen. Ik kreeg veel leuke reacties van mensen uit mijn omgeving, die me hadden zien fietsen en soms zelfs een foto hadden gemaakt. Zo kon ik de trui dus toch een beetje showen. Voorts deed ik ook een aantal dingen waarvoor ik anders geen tijd heb, zoals mijn buurkinderen helpen met hun schoolwerk. Kortom: ik leefde mijn leven aan een iets rustiger tempo en maakte er het beste van."

 

MONSTERTOCHT VAN 400 KILOMETER

Aanvankelijk beperkte de wereldkampioene zich tijdens haar trainingen vooral tot kilometers malen, zowel op de racefiets als op de mountainbike. De virtuele koersen liet ze links liggen. "Dergelijke e-races zijn ook niet echt mijn ding. Misschien dat het werkt als iedereen op een identieke indoortrainer zit, voordien gewogen wordt en onder toezicht in dezelfde ruimte rijdt. Ik vind het wel leuk om samen met de fans of met mijn eigen ploeg rond te rijden in een virtuele wereld, maar dan eerder voor de lol. Als het op competitie aankomt, gaat er niets boven een echte koers."

Het duurde echter niet lang vooraleer Van Vleuten toch een bijzondere uitdaging aanging. "Mijn buurjongen Jan Willem van Schip (voormalig wereldkampioen puntenkoers en lid van BEAT Cycling Club, red.) had me eerst al geïnspireerd met zijn gedachte dat de coronacrisis ook kansen bood. Hij vroeg me op een gegeven moment mee voor een tocht van maar liefst 400 kilometer. Mijn eerste reactie? No way! Maar na een uurtje begon het idee te rijpen. Ik realiseerde me dat ik helemaal geen doelen had tijdens de 'lockdown' en dacht: 'Waarom ook niet? Dat is toch lachen? Een mooi, gek plan!' Vanuit trainingsoogpunt was het misschien niet noodzakelijk, maar het is gewoon leuk om zoiets samen te doen en uit te stippelen. Normaal kan zo'n monstertocht niet ingepland worden, maar nu was die ruimte om eens iets geks te doen er wel."

Lees het volledige artikel in het septembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel of te bestellen via onze webshop! Abonneer je hier en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!