Elke Vanhoof is op de terugweg na een stevige hersenschudding en een maandenlange inactiviteit. Cycling.be klopte aan voor een gezamenlijke indoortraining en een fijne babbel met het Belgische BMX-coryfee.

Elke Vanhoof is al jaren onze vaandeldraagster in het BMX'en. Ze staat in BelgiĆ« op eenzame hoogte en leek klaar om op haar 28e een gooi te doen naar olympisch goud in Tokio. Na haar zesde plaats in Rio was dat alleszins het grote doel, ware het niet dat de Olympische Spelen noodgedwongen werden uitgesteld. Een nieuwe tegenvaller voor Vanhoof, die in het begin van vorig seizoen zwaar tegen de grond ging in het Italiaanse Verona. 2019 was een jaar om snel te vergeten, maar momenteel timmert ze aan de weg terug naar de top. Omdat het buiten pijpenstelen regent en Elke zorgvuldig moet omspringen met haar lichaam, is onze gezamenlijke training er eentje op de Wattbike en de rollen. Een beetje anders dan anders, maar best leuk op zo'n druilerige dag.

Elke, je bent pas terug van een stage met de nationale ploeg in Spanje. Maar uiteindelijk heb je daar blijkbaar weinig tot niets kunnen doen?
"Toen ik een maand voor de stage beslist had om mee te gaan, had ik voor ogen om al eens een wedstrijdje te rijden en voor de rest vooral goed te trainen en te werken aan mijn revalidatie na een moeizaam 2019. Maar uiteindelijk heb ik slechts tweemaal een halfuurtje kunnen trainen aan een hartslag van maximum 130 slagen per minuut omdat ik nog volop aan het revalideren ben na mijn smak in het begin van vorig seizoen."

Wat is er toen exact gebeurd in Verona?
"Een domme val, zoals er wel meer zijn. Ik kwam tijdens de opwarming heel snel op de eerste berg afgereden en nam die perfect, maar omdat ik voelde dat ik te veel snelheid had, heb ik bij het aansnijden van de tweede berg niet voldoende opgetrokken, zodat ik te weinig hoogte haalde. Toen ik het besefte, was het te laat en ben ik vol op mijn flank en mijn gezicht gevallen. Aanvankelijk leek het een gewone crash, zoals ik er elk seizoen wel een paar meemaak. Ik stond recht, klopte het zand van mijn kleren en sprong terug op de fiets, zij het met wat hoofdpijn en een licht misselijk gevoel. Een kwartier later heb ik de reeksen gereden, waarin ik driemaal vierde werd. Dat was al een teken aan de wand, want in principe moet ik die reeksen vlot kunnen winnen. Daags nadien werd ik wel vierde in de finale en leek het dus maar een klein voorval te zijn geweest."

Niet dus?
"De dagen daarna was ik vooral heel moe en had ik een grieperig gevoel. Ik dacht dat ik ziek aan het worden was, maar heb toch nog wat getraind, ook al liep het voor geen meter. Toen ik de volgende dag opstond, was ik plots erg duizelig en moest ik me vastklampen aan de muren om niet te vallen. Vervolgens ben ik binnengesprongen bij dokter Jan Mathieu, die een hersenschudding heeft vastgesteld. Uiteindelijk heb ik het BK, het EK en het WK in Zolder aan mij moeten laten voorbijgaan. Dat was niet alleen fysiek, maar ook mentaal gezien een erg moeilijke periode. Meestal ben ik het eeuwige positieve meisje, maar toen heb ik veel traantjes gelaten en voelde ik me erg onzeker. Het vreemde was dat ik geen schrik had, maar ook geen emoties. Alles was afgevlakt. Ik had eigenlijk alle symptomen van een burn-out ..."

Lees het volledige artikel in het aprilnummer van cycling.be magazine, nu in de winkel of te bestellen via onze webshop! Abonneer je hier en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!