Tien jaar geleden won Fabian Cancellara zijn eerste Ronde van Vlaanderen - u weet wel: die veelbesproken editie waarin hij Tom Boonen uit het wiel reed op de Muur van Geraardsbergen. De Zwitser werd nadien mateloos populair in ons land en kan nog altijd op veel bewondering rekenen. Wij zochten 'Spartacus' op voor een babbel over de koers en het leven.

Tien jaar geleden, in 2010, gebeurde het. Een man in een Zwitsers kampioenenshirt bolde samen met zijn tricolore evenknie naar de befaamde Muur van Geraardsbergen, voor wat het orgelpunt van Vlaanderens Mooiste zou worden. Koersminnend België rekende zich al rijk, maar toen geschiedde wat niemand voor mogelijk had gehouden. Fabian Cancellara schakelde bij op het steilste stuk en reed meter per meter weg van Tom Boonen, die last had van opkomende krampen. 'Spartacus' schudde een verschroeiende tijdrit uit de benen en soleerde naar Meerbeke, waar hij zijn eerste Ronde van Vlaanderen op zak stak. Ondanks het feit dat heel wat wielerliefhebbers nadien verweesd achterbleven, maakte deze zege hem ook in onze contreien mateloos populair. Tien jaar later ziet de wereld er helemaal anders uit, maar de Zwitserse flandrien is nog steeds dezelfde. Dat konden we vaststellen toen we bij hem thuis op audiëntie mochten voor een bijzondere babbel over de koers en het leven.

Wanneer we naar Bern reizen, is ons beeld van de Zwitserse hardrijder die Fabian Cancellara heet op zijn zachtst gezegd 'gekleurd'. Waarom? Johan Vansummeren, Lars Boom, Sep Vanmarcke, Dirk Demol en anderen hadden ons elk op hun manier een aantal verhalen uit de buik van het peloton verteld, die duidelijk maakten dat Cancellara niet alleen een 'patron' was, maar dat hij het ook heel graag wílde zijn. Of hij dat na zijn carrière nog altijd was, probeerden we uit te zoeken in zijn huidige woonplaats, net buiten het centrum van de Zwitserse hoofdstad. Wel meteen duidelijk was het feit dat Fabian Cancellara - samen met de mensen rond hem - waakt over zijn imago, zoals hij ook op andere vlakken de touwtjes in handen wil houden. Dat bleek al tijdens de contacten vooraf, die nooit rechtstreeks met hem, maar vooral via zijn rechterhand verliepen.

Desondanks merken we al snel waarom Cancellara zo veel Vlaamse wielerharten wist te veroveren. Behalve een indrukwekkende atleet is hij een sympathieke man met een zekere klasse. Toch hangt er een moeilijk te definiëren spanning in de lucht, alsof hij er nooit helemaal in slaagt om de camera's te vergeten. Het gesprek vindt, op zijn verzoek, plaats in de nogal benauwde kelder van zijn huis in Ittigen, waar hij al zijn fietsen bewaart, als relieken uit zijn indrukwekkende carrière. "Het klopt dat ik beroemder ben in Vlaanderen en België dan in mijn eigen land", zegt hij. "Niet dat ik de status van Tom Boonen wilde aanvallen, ik ben gewoon mezelf gebleven. Hij werd dankzij zijn prestaties in Parijs-Roubaix en zijn wereldtitel heel snel razend populair, en in een wielergek land als België is het dan een kwestie van tijd vooraleer je van je voetstuk valt. Hijzelf wilde alleen maar presteren, maar omgaan met alles errond is niet makkelijk, ook niet voor je gezin. In Zwitserland is wielrennen niet zo populair, dus ik kon zonder problemen mijn kinderen naar school brengen of naar de supermarkt gaan. Hier ben ik een normale persoon, in België niet."

Lees het volledige artikel in het aprilnummer van cycling.be magazine, nu in de winkel of te bestellen via onze webshop! Abonneer je hier en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!