De Strive for Five, het is ondertussen een begrip geworden in wielermiddens. Het is het grote doel dat Philippe Gilbert in de herfst van zijn carrière nog een paar jaar in het zadel houdt. Enkel Milaan-Sanremo ontbreekt nog op zijn rijkgevulde palmares. Misschien komt dat vijfde Monument er nooit bij. Geen schande, want onze taaie landgenoot verkeert in goed gezelschap. In dat van Sean Kelly bijvoorbeeld, de Iers-Belgische alleskunner.

We treffen Sean Kelly ergens te midden van groene, glooiende weilanden in zijn dierbare Ierland, die van elkaar gescheiden worden door eeuwenoude muurtjes van gestapelde stenen in allerlei grillige vormen. Plots is daar de overgang naar een uitgestrekte grijze rotsvlakte, die op haar beurt uitmondt in de beroemde Cliffs of Moher. Die rijzen meer dan 100 meter hoog op uit de Atlantische Oceaan. Boven dit adembenemende landschap kleurt de hemel egaal grijs - het miezert zo onophoudelijk dat je er bijna niet meer bij stilstaat. "Dit is Ierland in februari", zegt Sean Kelly met een amper te ontwaren grijns op zijn karakterkop. "Onze zomers zijn misschien niet fantastisch, maar onze winters zijn milder dan in België. Daardoor heb ik tijdens de winter altijd goed kunnen blijven trainen."

 

NO FUCKING WAY

Voor iemand met een palmares als dat van Sean Kelly is het wellicht onmogelijk om er één overwinning uit te pikken. Toch zijn we benieuwd of er qua beleving een verschil is tussen Parijs-Nice of de Vuelta winnen, of tussen Parijs-Roubaix of Milaan-Sanremo. "De eerste grote klassieker blijft je wel bij", antwoordt hij na lang aarzelen. "Bij mij duurde dat een aantal jaren, tot de Ronde van Lombardije in 1983. Ik ben echt stap voor stap gegroeid. Als tweedejaarsprof bij Flandria werd ik in laatste instantie opgeroepen om deel te nemen aan mijn eerste Parijs-Roubaix. Ik dacht: 'Fucking hell, hoe kan je nu in godsnaam over al die kasseien rijden?' Dat had ik nog nooit gedaan. En als je me na die eerste deelname gevraagd had of ik die wedstrijd ooit zou kunnen winnen, had ik zeker geantwoord: 'No fucking way!'" Kelly zou de Helleklassieker echter twee keer op zijn naam schrijven, in 1984 en 1986. De Ronde van Vlaanderen ontbreekt op zijn imposante erelijst, al was hij wel enkele keren dicht bij de zege. Kelly strandde driemaal op de tweede plek. "Doodjammer, want ik hield enorm van die koers! Maar het heeft helaas niet mogen zijn ..."

Lees het volledige artikel in het maartnummer van cycling.be magazine, nu in de winkel of te bestellen via onze webshop! Abonneer je hier en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!