In 2019 kroonde Egan Bernal zich tot de jongste naoorlogse winnaar van de Ronde van Frankrijk. Cycling.be had een exclusief gesprek met de Colombiaanse rasklimmer, die vrank en vrij getuigde over de emoties na zijn Tourzege, zijn noeste trainingsarbeid, zijn bewondering voor Remco Evenepoel, de rolverdeling bij Team INEOS en de Tour van 2020.

"I said: just enjoy it, don't worry about crying. All real men cry." Dat was het advies van Geraint Thomas aan Egan Bernal in Val Thorens, na afloop van de voorlaatste rit van de Tour de France van 2019, waarin de Colombiaan zich verzekerde van zijn eerste eindwinst in een grote ronde. De Welshman weende het jaar voordien zelf tranen met tuiten toen hij de Tour op zijn naam schreef. Vorig jaar moest hij vrede nemen met een tweede plaats, maar daar kon hij zich in vinden, want: "Egan had zich de sterkste getoond."


HEFTIGE EMOTIES

Voor het eerst in de geschiedenis won een Colombiaan de Tour, en dus verdient Bernal een bijzondere plek in de wielerannalen. Het feest in zijn thuisland was dan ook navenant. Op een muur in zijn thuisbasis Zipaquirá prijkt voortaan zelfs een geel schilderij met zijn beeltenis. "Het was ongelooflijk", blikte de jonge Colombiaan terug toen we hem eind 2019 spraken op het Criterium van Saitama in Japan. "Het winnen van de Ronde van Frankrijk verandert op dat vlak echt wel je leven. Het is iets enorm groots. In Colombia waren ze door het dolle heen na mijn Tourzege. Er heerste een vorm van nationale euforie. Het geloof dat we ooit de Tour konden winnen leefde al langer, met dank aan de prestaties van Nairo (Quintana) en Rigoberto (Uran), dus iedereen zat er echt op te wachten. Maar dat ik dat zou realiseren, op amper 22-jarige leeftijd, was een grote verrassing."

"Toen ik in Val Thorens over de finish bolde, mijn vader zag en besefte dat ik de Tour de France zou winnen, gingen er enorm veel emoties door me heen. Dus ja, er waren tranen. Dat is normaal, denk ik. Het was een droom die uitkwam. Als kleine jongen keek ik samen met mijn vader naar de Tour en leek het geel simpelweg onbereikbaar. Dus als je dan jaren later zelf de Tour wint en je vader is van de partij - de man die weet wat je allemaal voor je sport doet en die je in het verleden zo vaak heeft begeleid op training - dan is dat best heftig."


DROOMSCENARIO

Nochtans stond het niet in de sterren geschreven dat Bernal een profrenner zou worden. Toen hij acht jaar oud was, fietste hij zoals heel wat kleine kinderen rond met een mountainbike, won hij af en toen een wedstrijdje en trok hij regelmatig op pad met zijn vader German. Hij was geen onverdienstelijke renner, maar prof worden leek er niet meteen in te zitten. Vader Bernal was niet overtuigd van het wielertalent van zijn zoon en wilde Egan de teleurstelling besparen. "We trokken er vaak samen op uit toen ik klein was, maar hij maakte het mij niet gemakkelijk", deed Bernal vorig jaar uit de doeken in de Franse krant Le Monde. "Als ik bergop zijn wiel moest lossen, schreeuwde hij luid en keerde ik vaak huilend terug naar huis. Op een dag liet mijn moeder me verstaan dat ik enkel zijn respect zou winnen als ik hem zou verslaan. En dat bracht ik uiteindelijk voor elkaar toen ik twaalf was. Halverwege een steile klim van 9 kilometer bij ons in de buurt versnelde ik en liet ik hem achter. Hij slaagde er niet meer in om me bij te halen. Toen begreep hij dat ik wel degelijk de wilskracht en motivatie bezat om het te maken als wielrenner. Sindsdien neemt hij mijn droom serieus, steunt hij me door dik en dun en staat hij me bij tijdens mijn carrière. Hij woonde zelfs een tijdlang bij mij in Andorra, waar ik verblijf als ik in Europa ben."

Lees het volledige artikel in het februarinummer van cycling.be magazine, nu in de winkel of te bestellen via onze webshop! Abonneer je hier en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!