In plaats van zich te laten fêteren als Tourwinnaar, zag Chris Froome zich genoodzaakt om de voorbije maanden in alle stilte aan zijn herstel te werken na een doodsmak in de Dauphiné. Wij hadden een exclusief gesprek met de Britse wielerkampioen, die de moed weigert te laten zakken: "Ik kom van ver, maar ik geloof nog steeds in die vijfde Tourzege!"

"Kijk!". Chris Froome toont ons in een kleine zaal in een hotel in het Japanse Saitama zijn smartphone. "Hier, een röntgenfoto van mijn bovenbeen. Je ziet die metalen plaat net aan mijn heup. Wel, die moet er nog uit, en pas daarna zal ik weer normaal kunnen stappen." We zien verder nog wat kleine schroefjes en één grote bout, die zich haast over de volledige lengte van zijn bovenbeen uitstrekt. Die moet zijn dijbeen bij elkaar houden en blijft voorlopig nog in zijn lichaam zitten - zeker tot het einde van zijn carrière.

Zorgeloos door de security check van de luchthaven passeren zit er dus niet meer in voor de viervoudige Tourwinnaar. En toegegeven: wanneer hij ons tegemoethinkt en vriendelijk groet, denk je in de verste verte niet dat deze man ooit nog de Tour kan winnen. Toch krijgen we een optimistische Froome te spreken, die liever vooruitkijkt dan terug te blikken. "Fietsen lukt me beter dan stappen", geeft hij toe in een exclusief interview van welgeteld zeventien minuten, "maar zodra die bout verwijderd is (dat gebeurde in november, red.) en na een korte rustperiode zal ik de training weer normaal kunnen hervatten. Ik hoop in februari opnieuw voluit te kunnen koersen."

Ik herinner me van een vroeger interview in dit magazine, toen je nog niet wist of je al dan niet vrijgesproken zou worden in de beruchte salbutamolcase, dat je moeilijk uit je lood bent te slaan. Ook niet door zo'n zware val?
"Ik kruip als renner in een soort van cocon en laat me niet afleiden door mijn omgeving. Over het algemeen ben ik iemand die niet te veel achteromkijkt. Ik stel mezelf voortdurend doelen en werk in functie daarvan een programma uit: daar ligt mijn focus, dat wil ik bereiken ... Ik zou nu in zak en as kunnen zitten omdat ik al zo lang aan het revalideren ben, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil niet in slechte gewoontes vervallen, want ik heb hard gewerkt om opnieuw een aanvaardbaar vormpeil te bereiken. Ik denk aan wat ik nog wil verwezenlijken op de fiets en wat ik moet doen om dat te realiseren. Dat is zo'n beetje mijn filosofie ... Ik zal na een overwinning ook niet euforisch worden, maar het vizier al snel op de toekomst richten. Wat gebeurd is, is gebeurd en kan je niet veranderen. Je moet de dingen accepteren zoals ze zijn. Er is geen weg rond."

Maak(te) je je dan totaal geen zorgen over het vervolg van je loopbaan?
"Niet echt. Kijk, alles wat me nu nog lukt in mijn carrière, is bonus. Ik besef maar al te goed hoe zwaar mijn blessures waren en dat mijn herstel tijd vraagt, maar ik ben iemand die zo'n negatieve situatie probeert om te buigen in iets positiefs. Ik neem als het ware een nieuwe start. Dit wordt mijn grootste uitdaging ooit! Opnieuw kunnen koersen is mijn eerste doel, maar voor de vijfde keer de Tour winnen is een ander paar mouwen. Er is geen enkele zekerheid dat ik zal slagen, maar op dit moment zijn er ook geen signalen die erop wijzen dat het niet zal lukken. Ik geloof erin, oprecht! En dat zal ik doen tot ik voel dat het toch niet mogelijk is. In de loop van 2020 zal ik snel beseffen of mijn droom al dan niet haalbaar is."

Lees het volledige artikel in het januarinummer van cycling.be magazine, nu in de winkel of te bestellen via onze webshop! Abonneer je hier en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!