2019 was een annus horribilis voor Ruben Apers. Eerst moest hij lang revalideren na een ongeluk waarbij zijn ploegmaat Stef Loos het leven liet en een aantal maanden later verloor hij zijn boezemvriend Bjorg Lambrecht. Een aangrijpende getuigenis van een sterke mens, die zijn liefde voor de fiets ondanks alles niet verloren is.

"Er bestaat niet zoiets als een voorteken. Het lot zendt ons geen herauten. Het is daar te wijs of te wreed voor", zei de Ierse schrijver Oscar Wilde ooit. Als er iemand is die weet dat het lot onverbiddelijk kan zijn, dan is het wel Ruben Apers. Nochtans kende hij net zoals veel andere jonge renners een onbezorgde jeugd. "Mijn ouders maakten deel uit van een wielertoeristenclub in het dorp, dus de fiets was altijd al aanwezig in mijn leven. De echte 'klik' kwam er toen iemand bij ons thuis wielerkleren paste. Ik was gefascineerd en wilde ook graag zo'n outfit. Ik gebruikte de armstukken van mijn vader als beenstukken. Ik voetbalde toen nog, maar had weinig oog voor de bal en croste eigenlijk liever rond met mijn fietsje. Toen mijn ouders dat zagen, hebben ze me ingeschreven bij een fietsclub. Op mijn elfde reed ik mijn eerste koers", vertelt hij.

Nadien ging het hard voor de inmiddels 21-jarige Oost-Vlaming. Ruben groeide in een mum van tijd uit tot een klassiek renner met een goede tijdrit in de benen. Als tweedejaarsjunior werd hij vijfde op het wereldkampioenschap tijdrijden in Qatar (2016). "Een onvergetelijke prestatie waar ik nog altijd zeer fier op ben", klinkt het met de nodige trots.

 

MAANDENLANGE REVALIDATIE

Het adjectief 'onvergetelijk' is ook van toepassing wanneer zondag 17 maart 2019 ter sprake komt, zij het om een heel andere reden. Die donkere dag zou het leven van Ruben Apers danig door elkaar schudden. "Ik kwam net terug van een trainingsstage in de buurt van Malaga, die ik op eigen initiatief had ingelast", legt hij uit. "Ik zou de Mémorial Alfred Gadenne in Dottenijs goed kunnen gebruiken als training met het oog op de belangrijke weken die volgden. Ik voelde dat de topvorm eraan zat te komen. In de koers zelf ging het er vanaf de start zeer hectisch aan toe. Er stond veel wind, waardoor er waaiers ontstonden. Ik had een spaakbreuk en kwam op die manier in de derde waaier terecht. We raapten heel wat renners op en zagen de andere waaiers voor ons uit rijden. Alles leek opnieuw in de juiste plooi te vallen ..."

"Plots kwamen we op een punt waar geen seingever stond. We raakten van het parcours af, en op een kruispunt sloeg het noodlot toe. Een witte bestelwagen kwam van rechts en reed vol op ons in. Ik zat in het wiel van Stef Loos. Het laatste wat ik mij herinner, is een wazige witte schim. Ik werd pas echt wakker in het ziekenhuis van Ronse. Het verdict: linkerdijbeen en rechtersleutelbeen gebroken, inclusief een hersenschudding. Ik moest maandenlang revalideren, maar dat is relatief als je ziet wat er met Stef is gebeurd. Ik kende hem niet persoonlijk, maar hoorde van andere renners wat een wilskracht en doorzettingsvermogen hij had ..."

Lees het volledige artikel in het decembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel of te bestellen via onze webshop! Abonneer je hier en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!