Geen enkele eersteprovincialer stond de voorbije weken meer in de picture dan Appelterre, voluit Koninklijke Eendracht Appelterre-Eichem. Niemand minder dan Wesley Sonck besliste in januari immers om het seizoen vol te maken bij de club van zijn broer Kevin. Goooal! zocht Wesley op, maar beloofde om het niet alleen over hem te hebben.

"Luc Nilis!" roept hij vlak voor hij een afstandsschot meters boven de kruising trapt. En als hij de bal niet goed krijgt aangespeeld, schreeuwt hij: "Nu heb ik voor niets vijftig meter gesprint!" Maar Wesley Sonck doet alles met de knipoog, en dat begrijpen de medespelers ook zo. De sfeer in de ploeg van trainer Patrick Asselman is opperbest. Dat blijkt ook als na de training alle auto's in colonne richting Appelterre trekken. Want elke donderdag houden Els, Magda en Storreken (Nestor) de kantine op Molenveld open. "Dat is toch geweldig", zegt Wesley Sonck. "Hier lopen mensen rond die zich al jaren belangeloos inzetten voor de club. Daarom wil ik niet plots vereenzelvigd worden met Appelterre."

 

"Kleine, kom er eens bij zitten!" Met zijn sappige Ninoofse tongval roept Wesley zijn drie jaar jongere broer Kevin erbij. Wesley en Kevin doorliepen allebei de jeugdreeksen van KVK Ninove, maar door het leeftijdsverschil stonden ze nooit samen in één ploeg. Terwijl Wesley via RWDM doorbrak op het hoogste niveau, haalde rechtsbuiten Kevin de eerste ploeg van Ninove. Via Geraardsbergen en Meerbeke kwam hij uiteindelijk bij Appelterre terecht. Hij is er aan zijn vijfde seizoen bezig en draagt de aanvoerdersband. Kevin Sonck: "Wesley was altijd al meer gemotiveerd dan ik. Als we na school thuiskwamen, gooiden we allebei onze boekentas in een hoekje. Maar terwijl ik me voor de PlayStation zette, ging Wesley nog wat voetballen of lopen. Voor hem telde maar één ding, maar ik was realistisch en wist dat ik ooit zou moeten werken. Ik had misschien iets hoger kunnen voetballen, maar ben bewust altijd in de buurt van Ninove gebleven. Naar mijn gevoel heb ik de perfecte mix gevonden. Iedereen kent me hier en ik voel me gewaardeerd."

 

Voor coach Asselman was het geen verrassing dat Wesley Sonck bij Appelterre een contract ondertekende: "Wesley had hier al twee keer de voorbereiding meegemaakt en kwam regelmatig kijken. Het was dus niet alsof Steven Defour hier plots kwam spelen. Toch moet je iemand met de status van Wesley maximaal benutten. Toen hij er eens niet bij was, heb ik de andere jongens dan ook gevraagd om hem tijdens de match zo vaak mogelijk aan te spelen, zelfs als er nog iemand anders vrij staat. Wesley moet af en toe de bal kunnen voelen."

 

 Na enkele nare trainerservaringen bij Dender en Doornik had Patrick Asselman zijk buik vol van het voetbal. Maar toen Appelterre hem begin 2011 vroeg om de rest van het seizoen te depanneren, liet hij zich toch verleiden. En hij zit er nog steeds. "Die eerste dag zal ik nooit vergeten. In de kleedkamer was er geen verwarming en de wandeltocht richting oefenveld was een hachelijke onderneming. Maar het veld zelf sloef alles: plassen, steentjes... Ik dacht: 'Waar ben ik hier aanbeland?' Maar tijdens de training zag ik de motivatie van die jongens na een dag werken. Daar kunnen veel zogenaamde profs nog een puntje aan zuigen! Na de training kwam ik de kantine binnen en was ik verkocht."

 

Lees het volledige verhaal over Appelterre en de broers Sonck in het nieuwste nummer van Goooal!, nu overal te koop!

 

 

 

 

 

Bookmark and Share