Hij wordt al eens een moeilijke jongen genoemd, de Schotse doelpuntenmaker van Lierse. Watt is inderdaad een speciaal geval, maar eens je zijn gebruiksaanwijzing gelezen hebt, valt het reuze mee. Goooal! schetst een portret van de man die Barcelona op de knieën kreeg.

Om Tony Watt beter te begrijpen moet je eerst en vooral weten waar hij vandaan komt. Zijn roots liggen in Coatbridge, een industriestadje met zo'n 40.000 inwoners vlakbij Glasgow. De familie Watt is één van de vele arbeidersgezinnen die er wonen. "Ik zou Coatbridge niet meteen aanbevelen aan toeristen, maar zelf ben ik er heel graag", liet Watt ooit al eens lachend weten. "Mijn familie en vrienden wonen er en er is altijd wel wat te doen. Ook als kind kon ik me er perfect bezighouden. Ik kende een mooie en zorgeloze jeugd. Buiten ravotten en voetballen op de pleintjes, dat was mijn lang leven. Verder werd ik als jongste van het gezin - mijn zussen zijn respectievelijk tien en vijf jaar ouder - altijd voortreffelijk in de watten gelegd."

 

Op zijn zestiende ondertekende hij zijn eerste profcontract bij het bescheiden Airdrie United. In 2011 kwam de Schotse recordkampioen Celtic Glasgow het jonge talent daar weg halen. Watt liet in het verleden al meermaals verstaan dat die transfer een jongensdroom was. "In Coatbridge is zowat iedereen fan van Celtic, ook ik. Natuurlijk was het fantastisch om zelf het groen-witte shirt te mogen aantrekken."

Tot zijn vijftiende speelde Watt bij kleinere amateurclubs. Hoe kon hij dan vier jaar later opeens een volwaardige prof bij een topteam zijn? "Voetbal is en blijft voor mij in de eerste plaats een spelletje waarop als kleine jongen verliefd ben geworden", vertelde Watt onlangs nog. "Intussen heb ik wel geleerd dat er ook een vuilere en meer gecompliceerde kant is aan het profbestaan. Daar moet je rekening mee houden, maar tegelijk wil ik het plezier in het spel behouden. Weet je, geld en roem zijn niet mijn belangrijkste drijfveren als voetballer. Ik wil in de eerste plaats mijn familie trots maken en me amuseren op het veld."

Vorige zomer maakte Watt de overstap naar Lierse: "Bij momenten haatte ik het hier. Ik verveelde me steendood en had last van heimwee." Het verklaart meteen waarom Watt tijdens ons eerste lange interview een lusteloze en ongeïnteresseerde indruk gaf. Zijn houding had niet enkel te maken met zijn argwaan ten opzichte van journalisten, maar ook met het feit dat hij simpelweg ongelukkig rondliep. Dat het sportief evenmin meteen van een leien dakje liep, werkte het gevoel van onbehagen alleen maar verder in de hand. Bij zijn eerste invalbeurt voor Lierse scoorde Watt weliswaar meteen, maar voor de winterstop zaten er toch weinig of geen basisplaatsen in. Coach Menzo verklaarde openlijk dat zijn laatste aanwinst niet fit was en dat zijn inzet op training te wensen over liet. Later zou Menzo zijn jonge huurling nog een paar keer van het oefenveld sturen.

Watt had er op een gegeven moment genoeg van en wou terug naar Celtic vertrekken. Maar de laatste match van 2013 betekende een keerpunt. Lierse ontving KV Mechelen en als invaller besliste Watt de partij met twee parels van doelpunten. Plots viel alles in de plooi. "Ik speelde bevrijd omdat ik diezelfde avond naar huis mocht. In de eindejaarsperiode zette ik voor mezelf alles op een rijtje en kwam ik tot de conclusie dat het toch beter was om het seizoen af te maken bij Lierse. Mijn vader ? één van de weinige mensen die echt invloed hebben op mij ? vond ook dat ik het nog een kans moest geven. Dat en het feit dat de Lierse supporters me zo graag hebben, trok me uiteindelijk over de streep."

Lees het volledig portret van de Schotse wonderboy in het nieuwste nummer van Goooal!, nu te verkrijgen in de krantenwinkel.

 

 

Bookmark and Share