Cycling.be vertoeft deze week in de Alpen om er de vier bergritten van de Tour de France te verkennen. En dan vooral het nieuw prijsbeestje in de Maurienne: les Lacets de Montvernier.

Het was mooi begonnen. De carbonfiets die Frank Bafou, uitbater van Camping des Grands Cols in Saint-Jean-de-Maurienne, had klaargezet was top. Het stuur was wel wat breder dan het mijne thuis en de stuurpen langer, maar ach, je kunt niet verwachten dat een huurfiets prefect past als een handschoen. Zijn fietswerkplaats was trouwens prima uitgerust. "We zitten hier aan de voet van mythische cols als de Col de la Croix de Fer, de Col du Glandon, de Col de la Madeleine en ook de Col du Galibier ligt binnen fietsafstand. De hele zomer ontvang ik hier wielertoeristen die enkele dagen komen klimmen. Hier worden ze op hun wenken bediend met onder andere een veilig afgesloten fietsenberging, een werkplaats, wasmachines tot zelfs fietsstages met begeleiding van een gids of workshops," zegt Frank.

Lustig lussen
Je hébt als campinguitbater ook geen andere keuze als je in het hart ligt van Le Plus Grand Domaine Cyclable du Monde, vermoed ik. Alex Gros van Maurienne Tourisme legt uit waarom de vallei van de Maurienne er vier jaar geleden voor koos om zich met die baseline aan de (fietsende) wereld te verkopen. "Het is een knipoog naar onze buren van Les Portes du Soleil. Zij noemen zichzelf Le Plus Grand Domaine Skiable du Monde. Zij dus in de winter de skiërs, wij in de zomer de fietsers." Maar eerlijk, het is dan wel marketing maar ik vind het niet overdreven. Het grote voordeel van de Maurienne is dat je er legendarische ritten kunt fietsen, die toch binnen de mogelijkheden blijven van de doorsnee-wielertoerist. Tijdens mijn verblijf zal ik bijvoorbeeld een rit rijden mét de Glandon, de Croix de Fer en de Col du Mollard (allemaal in de Tour dit jaar) en toch maar 75 kilometer op de teller hebben. Probeer dat maar eens in bijvoorbeeld Le Bourg-d'Oisans, Bormio of Briançon. Daar teken je geen lus uit van minder dan 150 kilometer.

Finale in de Maurienne
Maar de Maurienne heeft nog meer te bieden. Daarom hebben ze alles ingezet om dit jaar de finale van de Tour de France in hun vallei te laten afspelen. De drie laatste ritten - de vlakke eindetappe naar Parijs niet meegerekend - worden hier beslecht. In de bergen dus. "Het is nog nooit gebeurd dat één regio zo'n hoofdrol zal spelen," zegt Alex. "Ik denk dat ASO ons de volgende jaren wel zal overslaan, maar deze editie wordt een ongekend spektakel." En daarvoor probeerde Alex enkele nieuwe hellingen in het parcours te introduceren. ASO hapte toe. De Col de Chaussy is er één van. In de 19de etappe wordt hij al tien kilometer na de start in Saint-Jean-de-Maurienne beklommen. Het is de rit die door de meeste kenners als de beslissende van de Tour wordt aangevinkt. De aankomst ligt die dag boven op La Toussuire, met onderweg ook de Glandon, Croix-de-Fer en de Mollard. Frank Bafou neemt me op een ochtend mee om de klim te verkennen. Want naast het uitbaten van campings is hij vooral goed in fietsen in de bergen. "Veel te weinig naar mijn zin, maar elk vrij moment zit ik op mijn fiets." Herkenbaar, niet?

Col de Chaussy
Met 1.533 meter is de Col de Chaussy niet erg hoog, maar toch verrassend gevarieerd. Slingerend door alpenweiden, een passage langs een ruwe rotspartij (dreigend overhangend gesteente alsof je door een tunnel rijdt) en enkele steile passages. En vooral ook het uitzicht op die breed uitgesmeerde Mauriennevallei. "Ik beklim hem al 25 jaar. Nooit zag ik hier één wielertoerist. Maar sinds hij in het parcours van de Tour zit, zijn het er tientallen, soms honderden, per dag," aldus Frank. Ook Alex beseft dat. "Het kost aardig wat geld om de Tour naar hier te halen. Maar op die manier willen we nog meer van onze fietsmogelijkheden promoten. Neem de Col du Chaussy erbij en je krijgt plots veel meer mogelijkheden om een gemakkelijke of zware rit samen te stellen. Ik zal je nog een geheim van de Maurienne verklappen: de Col de Beau-Plan vanuit Saint-Michel-de-Maurienne. Niet in de Tour, dus nog erg rustig. Een parel."

Les Lacets de Montvernier
Vlakbij de Col du Chaussy liggen les Lacets de Montvernier (klik voor Strava-profiel en hellinginfo). Nog nooit reed de Tour over deze korte maar waanzinnige helling. Maar dit jaar is het zover. Nu al is het beeld van de smalle D77b die zich in 18 scherpe haarspeldbochten op een rotsmuur een weg zoekt naar het dorpje Montvernier iconisch. Nochtans is er een veel gemakkelijkere route naar het dorp: de D77. Die stijgt meer geleidelijk vanuit Saint-Jean-de-Maurienne. "Maar die weg werd pas later dan les Lacets aangelegd. De steile route ligt er al sinds 1938," zegt Alex. De man neemt me mee naar de plek waar je het beste uitzicht op les Lacets hebt. Het asfalt stopt, maar Alex hobbelt verder over een veldweg. Tot ook die eindigt in een weide. Te voet stappen we door het struikgewas verder. Na vijf minuten staan we op een overhangende rots. Onder ons gaapt een verticale diepte van tweehonderd meter. En rechts hangen op een steile rotsmuur Les Lacets de Montvernier als een krakkemikkige dakgoot. "Dit is de enige plek waar je alle bochten in één blik ziet. Maar net als langs de weg zelf zal hier geen publiek toegelaten worden. Les Lacets zijn niet alleen te smal, maar met publiek wordt het er veel te gevaarlijk. De rotsen zijn brokkelig en steil. Wat zou er gebeuren als die plots het gewicht van duizenden toeschouwers moeten dragen?"

Houd de fiestendief!
De volgende ochtend maak ik me in Hotel de l'Europe, een bekend fietshotel in het centrum van Saint-Jean-de-Maurienne, klaar om les Lacets de Montvernier zelf met de fiets te verkennen. Even paniek, want wanneer ik de fietsgarage open, blijkt mijn fiets er niet meer te hangen. Na wat zoekwerk van de vriendelijke hoteleigenaar is de fiets en de dief gauw terecht. Zijn naam: Lucien Van Impe. De laatste Belgische Tourwinnaar is hier gisteren voor een krant toegekomen en heeft vanmorgen de verkeerde fiets ?de mijne dus, bij Toutatis! - meegenomen. "Rij jij dan niet met een e-bike in de bergen, Lucien?" vraag ik wanneer fiets en dief weer bij het hotel staan. "Eigenlijk wel," geeft hij toe. "Op mijn leeftijd moet je niet gek meer doen in de bergen." En dus ruilt hij mijn carbonkoerspaard in voor een mountainbike met elektrische ondersteuning. Iedereen weer tevreden. Voor de rest, topkerel die Lucien!

18 bochten
Iets later dan verwacht dus, begin is aan de beklimming van les Lacets de Montvernier. Hoe impressionant het beeld ervan ook is, de klim is geen kuitenbreker. De voet ligt op 492 meter in het dorpje Pontamafray-Montpascal; 3,7 kilometer verder sta je al boven. Je hebt er dan 286 hoogtemeters opzitten, aan een gemiddelde van 8%. Het draaien en keren is duizelingwekkend, het uitzicht wordt adembenemender na elke bocht. Auto's rijden er gelukkig nauwelijks, want veel plaats om te kruisen is er niet. En de afgrond gaapt gevaarlijk dichtbij. Maar een beetje prof lost hier niet.

De klim volgt echter als finale in een zware bergrit (etappe 17). Eerder in de rit werden er al vijf hellingen van 3de of 2de categorie beklommen én de Col du Glandon (buiten categorie). Zo rijst de vraag wie dan nog fris genoeg is om hier explosief te keer te gaan en gaten te slaan. Want dat het zal scheuren, lijkt logisch. En dan is het vanaf de top nog minder dan tien kilometer in dalende lijn naar de finish. Voor wie is dit een kolfje naar zijn hand? Het is een vraag waar Alex zich het hoofd niet over breekt. "Zolang het maar goed weer is, de helikopter de wereld mooie beelden van les Lacets de Montvernier instuurt en de renners er een beklijvend schouwspel van maken. Dan zijn wij ruimschoots tevreden. De wielertoeristen zullen volgen met drommen."

Koop of abonneer je nu op cycling.be magazine

Het februarinummer van cycling.be magazine ligt nu in de winkel en dat is traditioneel de Teamspecial, met alle topteams, transfers, teamfietsen en ons verdict. We verklappen je de belangrijkste transfers, welke renners dit seizoen hun laatste kans moeten grijpen, welke gedaanteverandering Lotto Soudal heeft ondergaan, ... Geraint Thomas vindt dat Froome meer talent heeft dan hijzelf, Jan Bakelants is klaar voor een nieuwe start bij Sunweb, en Jolien D'hoore snijdt een nieuw hoofdstuk aan bij het dominante Boels-Dolmans. We vergeten de cross niet, want Erwin Vervecken ging Fietsen Met Loes Sels, en Mario De Clercq doorgrondt het hedendaagse veldrijden. De actieve fietser ontwaakt uit zijn winterslaap dankzij onze trainingstips voor de eerste toertochten en onze Do's & Don'ts over vermoeidheid overwinnen en indoortrainingen motiverend houden. De tests van de Trek Émonda ALR en BMC Teammachine ALR Disc bewijzen dat alu niet afgeschreven is, de Lapierre Prorace is een moderne en betaalbare hardtail, en nog veel meer materiaaltests!