Al van bij de eerste editie in 1982 kreeg La Marmotte de stempel 'legendarisch', en dat is anno 2019 nog niet anders. Afgelopen zondag stonden er voor de 38e editie opnieuw om en bij de 7.500 moedigen aan de start van een van de zwaarste cyclo's ter wereld. Onze man was er één van.

'Ride the legend' staat er op het petje dat ik aan de inschrijvingstafel krijg, een dag voor de start van La Marmotte - Granfondo Alpes. Beter kan je deze Alpenklassieker niet samenvatten. Het succesrecept van La Marmotte is al jaren hetzelfde: na de vroege start in Bourg d'Oisans trekken de duizenden deelnemers uit alle windstreken meteen de Col du Glandon over. Daarna wachten de Col du Galibier, de Col du Télégraphe en de slotklim naar Alpe d'Huez. De vier Alpencols en de epische finish maken dat deze tocht elk jaar weer binnen de kortste keren uitverkocht is.

 

EIGEN TEMPO

Op deze eerste van vier Alpenreuzen probeer ik me het hoofd niet gek te laten maken door de talrijke lichtgewichten die me langs alle kanten voorbijschieten. Op eigen tempo rij ik naar de top van de Col du Glandon op 1.924 meter hoogte en maak ik me de bedenking dat ik nooit eerder zo vroeg op de dag al zoveel hoogtemeters heb overwonnen. De moraal is (voorlopig) nog hoog.
Na de eerste bevoorrading op de top wordt de tijdsopname stilgezet om ongelukken in de gevaarlijke afdaling van de Glandon te vermijden. Een verstandig idee van de organisatie, want ze is zonder meer technisch en verraderlijk. Wie het zoals ik echter rustig aan doet, heeft er ongetwijfeld ook intens van genoten.

Deens, Vlaams, Nederlands, Frans ...: alle mogelijke talen passeren de revue wanneer we met tegenwind en op het licht hellende asfalt via het dal naar de tweede hindernis trekken. Met zijn top op 1.570 meter luidt de Col du Télégraphe de gevreesde Col du Galibier in. Op de beklimming van deze 2.645 meter hoge reus zijn boeken vol wielergeschiedenis geschreven tijdens de Ronde van Frankrijk, vandaag luidt hij voor mij het begin van het einde in ...

 

GENIETEN NA HET AFZIEN

Op het eerste gezicht lijkt de Galibier niet zo steil, maar mijn benen geven een compleet ander signaal. Langzaam maar zeker voel ik ze leeglopen. Het plaatje langs de kant van de weg helpt evenmin: 'Top: 12 kilometer' lees ik af. Op dit punt is doseren geen optie meer en moet ik vol op de trappers gaan staan om boven te raken zonder af te stappen. De laatste kilometers hakken er met mokerslagen in en het melkzuur deint uit over mijn hele lichaam. Zelfs mijn armen voelen verkrampt, maar opgeven is geen optie. Daarvoor is de wil om de aankomst te halen te groot.

Op karakter sleur ik mijn 85 kilogram door de laatste haarspeldbochten. Zelden smaakte een stukje stokbrood met brie zo goed als in de ijle lucht op de top van deze epische bergpas. De beloning uit zich niet alleen in het versterken van de inwendige mens bij de bevoorrading. Ook de 42 kilometer lange afdaling via de Col du Lautaret is een hemels genot. Ik voel de kracht in mijn benen opnieuw toenemen, probeer een glimp van het ronduit indrukwekkende landschap op te vangen en geniet.

 

TROTS EN VOLDOENING

Na de snelle passages door de beangstigend donkere tunnels heb ik het geluk dat ik mijn wagonnetje kan aanhaken bij een goed ronddraaiend groepje. Met volle vaart zoeven we richting Bourg d'Oisans, van waaruit het slotakkoord richting de finish op Alpe d'Huez wordt ingezet. Met verse moed vat ik de 21 haarspeldbochten aan, maar de moordend steile eerste kilometers van de Alp snijden mijn benen haast meteen af. De temperatuur is intussen gestegen richting 30 °C, en dat maakt het er niet gemakkelijker op.

Drie keer moet ik op adem komen langs de kant van de weg, maar de aanmoedigingen van de andere stervende zwanen helpen me weer op de fiets. Ik tel de bochten af en wanneer de chalets van het skioord in het zicht komen, vat ik verse moed. De talrijke toeschouwers langs de weg schreeuwen me tot boven. Na 174 kilometer en 5.000 hoogtemeters is mijn calvarietocht ten einde.
Volledig verkrampt overschrijd ik de finish. Toch halen de trots en voldoening het van de uitputting als ik de medaille om mijn nek krijg. 'Marmotte Finisher 2019' staat erop. Nooit eerder was ik zo gelukkig met een nietig stukje metaal. En met mij duizenden anderen ?

Een uitgebreider sfeerverslag van La Marmotte - Granfondo Alpes leest u in het septembernummer van cycling.be magazine! Extra foto's vindt u hier.