Onze eerste Retro Ronde leverde ons niet alleen heel wat sleutelwerk aan onze oude Merckx op in aanloop naar zondag, maar ook een prachtige en relaxte dag in de Vlaamse Ardennen, samen met zowel fanatieke als minder obsessieve liefhebbers van de (retro)fiets.

De eisen om te mogen deelnemen aan de Retro Ronde zijn duidelijk: je moet een fiets hebben van voor 1987, zonder klikpedalen of shifters aan het stuur, en je moet je ook kleden in de stijl van weleer. We zetten ons beste beentje voor en probeerden onze bordeauxrode Eddy Merckx Corsa Extra uit 1985 met Campagnolo C-Record zo goed mogelijk af te stellen om de kasseien en grindstroken te overleven. In plaats van de tubewielen haalden we een goedkopere set bandjeswielen met Shimano 105-naven uit het rek - soms moet je functie boven vorm plaatsen. Hutchinson had ons een setje 'tanwall' Fusion 5 Performance-banden opgestuurd. De zijkanten waren iets te bruin om echt te lijken op oude banden met beige flanken, maar ze zagen er toch knap uit.

VOLG DE GEIT

Onze verwondering over de Retro Ronde begon al van 's ochtends. De startlocatie ligt op de binnenkoer van Abdij Maagdendale, een prachtig historisch gebouw waar we niet eens het bestaan van afwisten, zelfs al waren we al tientallen keren in Oudenaarde geweest. De deelnemers van de 40, 80 en 120 kilometer werden per groep op pad gestuurd. In het wiel van een geit - de auto, wel te verstaan - in Molteni-kleuren reden we een bocht rond de Markt van Oudenaarde, waar we werden verwelkomd door de bellenman, ingezegend door meneer de pastoor en op gang geschoten door de burgemeester. Nog maar net buiten het centrum werden we al een boerenpad opgestuurd en toen wisten we al dat het moeilijk zou worden om lekke banden te vermijden. De regenbuien van de afgelopen dagen had het er niet beter op gemaakt en de stenen waren af en toe erg puntig. Het voordeel was dan weer wel dat we altijd op rustige wegen reden en dat we een landelijke versie van het Strade Bianche-gevoel kregen.

Al na 15 kilometer kregen we de eerste bevoorrading onder begeleiding van accordeontonen en zo zou het de hele dag voortgaan, want later volgden posten met pistolets met paté, jenever, appelsap, boterhammen met kaas, wafels (in de Wafelstraat!) en zelfs lekker vanille-ijs. Telkens waren ook de locaties, vaak vierkantshoeves, perfect uitgekozen en ook het café aan de voet van de Oude Kwaremont serveerde een fris biertje voor wie geen grootse klimambities meer had.

OUDE FIETSEN EN HUN KARAKTER

Dat klimmen gebeurde vooral in het tweede deel van het parcours. Terwijl we op de kasseien nog blij waren met de soepelheid van het stalen frame, beseften we op de steile stukken hoe goed we het hebben met ons compact crankstel, 11 of 12 versnellingen achteraan en een klimcassette. De lichtste versnelling op onze Merckx betekent dat we op onze moderne fiets nog zo'n drie tandjes zouden kunnen opschakelen... Toch draagt het allemaal bij aan de charme én aan het besef dat die 'oude coureurs' toch stevige kerels met veel power waren.

Al vroeg werden we met de neus op de feiten gedrukt: we waren toch niet zorgvuldig genoeg geweest in onze voorbereiding, want na twee lekke banden zagen we dat ons velglint achteraan versleten was, waardoor onze binnenband telkens lek raakte ter hoogte van een spaakgat. We lieten de MacGyver in onszelf los en vouwden een briefje van 20 euro op om het tussen de binnenband en het velglint te leggen. Het papier van zo'n biljet is sterk genoeg om de druk van de binnenband aan te kunnen en zo konden we eindelijk verder. In het laatste stuk kregen we toch nog af te rekenen met een stootlek door een scherpe steen, waardoor we beslisten om de laatste lus na de Oude Kwaremont links te laten liggen. We verzeilden wel nog in een gigantische plensbui, maar zo spoelde de modder nog vlot van onze fiets en schoenen af. Dan is het des te mooier om aan te komen in Maagdendale, waar het feest in volle gang is en de gefinishte deelnemers een voor een op het podium mogen om hun flesje Kwaremont in ontvangst te nemen.

ANDERE KANT VAN VLAAMSE ARDENNEN

Nadat we de vorige jaren door andere verplichtingen nooit konden deelnemen, wilden we de Retro Ronde eindelijk eens meemaken en we werden niet ontgoocheld. Je krijgt in ruil voor je inschrijving heel wat terug: unieke en overdadige bevoorradingen, prachtige oldtimers die de groepen begeleiden, randanimatie die past in het thema, een origineel parcours dat ons de Vlaamse Ardennen helemaal opnieuw liet ontdekken (we wisten niet dat dat nog mogelijk was), en een zalig relaxte sfeer. En dan hebben we het nog niet gehad over de vele mooie en kostbare bolides van de mededeelnemers. Wij keren volgend jaar terug!