Er waren enkele zaken opmerkelijk aan de overwinning van Alexander Kristoff in Gent-Wevelgem. Hij was niet alleen een van de stevigst gebouwde renners, hij had vooral een enorm krachtige eindsprint, zo bewezen de Velon-cijfers. En hij reed met de tubeless wielen en banden van Campagnolo en Vittoria.

Alexander Kristoff piekte in zijn eindsprint nog aan 1432 watt - niet slecht na zo'n slopende race met een gemiddelde snelheid van 45,2 km/u. Maar als materiaalfreaks zagen we dat hij niet alleen reed met de nieuwe Campagnolo Super Record EPS 12-speed-groep, maar ook met de Bora WTO 60-wielen en Vittoria Corsa Graphene 2.0 TLR-banden. Dat betekent dat er een belangrijke klassieker is gewonnen met tubeless banden.

Je hebt dankzij de antilekvloeistof natuurlijk minder kans op lekke banden, maar als het dan toch eens voorvalt, kan de band wel van de velg komen als je blijft doorrijden - en net om die reden blijven de meeste ploegen tubes verkiezen. Heel wat tests van fabrikanten lieten al blijken dat tubeless banden sneller zijn dan de traditionele koerstubes, maar tot nu toe maakten maar weinig ploegen de overstap. Bij UAE Team Emirates deden ze dat wel al. Zo won Gaviria al sprints met dezelfde wiel- en bandcombinatie. Dat Kristoff nu datzelfde materiaal gebruikt in een klassieker, is niets meer of minder dan een mijlpaal. Zijn fiets was trouwens de aerodynamische Colnago Concept.

Het was een snelle en zware koers, en dat bewijzen ook de cijfers die Velon verzamelde van de renners. Mathieu Van der Poel was onder de indruk over de hardheid van zo'n WorldTour-klassieker en dat blijkt terecht. De gemiddelde wattages van Luke Rowe, Peter Sagan, Matteo Trentin, Wout van Aert en John Degenkolb zitten allemaal op of boven de 300 watt. Hou dat maar eens 5u26' vol... Kristoff was met een gemiddeld vermogen van 345 watt ook op dat vlak de winnaar. Op de eerste klim van de Kemmelberg kwam Van Aert bij de eersten boven met een gemiddeld vermogen van 637 watt over die volledige klim. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat niet iedereen nog een stevig eindschot in de kuiten had.

Van Aert wist bovendien van geen ophouden, want amper een dag later had hij alweer een zware training op de planning staan. Hij beulde zich 207 kilometer af, vooral op het grondgebied van Vlaams-Brabant, met klimmetjes als de Smeysberg, Ijskelderlaan, Schavei en Hagaard uit de Brabantse Pijl.