Zeven jaar nadat Scott de eerste Foil lanceerde, krijgt de Zwitserse aeroracer schijfremmen onder zijn poten. Met andere nieuwigheden zoals opvallende vinnen aan de voorvork en een massief bracket moet de nieuwe discversie beter doen dan zijn voorgangers.

Bij Orica-Scott, nu Mitchelton-Scott, etaleerde de Foil al meermaals zijn talenten. Caleb Ewan spurtte met zijn neus op het voorwiel naar meerdere zeges, en Mathew Hayman wist samen met zijn Foil Parijs-Roubaix te winnen en op die manier zowel Tom Boonen als de gevreesde kasseien te temmen. Die grote successen evenaren, is het doel van de eerste schijfremversie van de Foil. En dat doet Scott vooral door zijn eigenheid te bewaren.


NIEUWE VOORVORK
Waar sommige concurrenten resoluut inzetten op maximale integratie, pakt Scott het net iets anders aan. Uiteraard zien we ook bij onze Foil 20 Disc het kloeke buizenspel, de fraaie cockpit en de aerodynamische details die aeroracers typeren. Maar wat de Zwitsers bewust niet doen, is elk kabeltje zo snel mogelijk in het frame trekken. Dat brengt een tikkeltje meer windweerstand met zich mee, maar dat maken ze dan weer goed op andere fronten. Een voorbeeld daarvan is de nieuwe voorvork. Die werd speciaal ontworpen om schijfremmen volledig te integreren. Dat mag je best letterlijk nemen, want de remklauw zit netjes verstopt achter een vin. Zo wordt de wind beter langs de remschijf geleid, waardoor je al gauw een watt bespaart. Voor de doorsneerecreant is dat niet zo belangrijk, maar het gaat wel gepaard met een knappe, agressieve look. De nieuwe voorvork kan ons eveneens bekoren als het aankomt op strak stuurgedrag. Geen nerveus gedoe, wél pure controle. We kunnen erg precies bochten insturen met een betrouwbaar gevoel. De mogelijkheid om dankzij de discs tot 30mm brede bandjes te monteren, is mooi meegenomen voor wie meer comfort wil. Al bieden de standaard meegeleverde 28 mm Continentals reeds een mooie portie comfort.

NIET DE ALLERSNELSTE
De cockpit van de Foil 20 Disc heeft, in tegenstelling tot de Premium-variant, een apart stuur en stuurpen. Het ziet er minder snel uit, maar voor veel wielertoeristen is dit zeker geen nadeel. Bij sommige aerocockpits heb je immers minder stuurlint, waardoor je de handen niet zo comfortabel boven op het stuur kan houden. Het Syncros Creston 1.5 Compact-stuur ligt zalig in de hand, ook wanneer je in die minder aerodynamische houding fietst. De tijd dat schijfremmen hoge, rechtopstaande shifters met zich meebrachten, ligt gelukkig ook achter ons. Zo hebben we het graag. De headset gaat op zijn beurt naadloos over in de balhoofdbuis dankzij een meebewegend platformpje. Al deze details - samen met de dichte remschijven die de warmte beter afvoeren - zorgen voor een lekker design. Dit wordt enkel nog versterkt door de felrode accenten en het donkerblauwe laklaagje met kleine glinsters erin. Niet de zoveelste in de lijn, wel eentje die uit de band springt in het peloton. Reken daarbij het opvallende Syncros-aerozadel voor deze Foil, en je hebt helemaal het gevoel dat je met een vliegmachine op pad bent. Het zadel was niet ons meest favoriete zitje, maar dat is zoals altijd een persoonlijk verhaal.

DOKKEREN ZONDER KABELFANFARE
Een echte aeroracer moet je het gevoel geven dat je stevig kan aanzetten en eindeloos wil blijven doorrammen. Het enorm kloeke BB86-bracket geeft ons al snel die zalige sensatie. Dankzij de gepatenteerde carbonsamenstelling wist Scott de stijfheid met maar liefst 13% te verhogen in vergelijking met zijn voorganger. Impressionante cijfers voor een fiets die al de stempel 'snel' kreeg opgekleefd, en die zich ook daadwerkelijk laten voelen tijdens ritten. De meest kwieke acceleraties heeft hij niet, maar als je eenmaal op snelheid bent, blijf je bollen. Deze Foil 20 Disc is een zeer goede fiets. Tot je de grens van 40 km/u bereikt. Dan komt hij op toerental en verandert hij in een schitterende aeroracer die toont waarvoor hij gemaakt is. Al is snelheid niet zijn enige troef. De eerste aerofietsen waren vaak niet al te comfortabel, maar ook dat is verleden tijd. De lage aanhechting van de achtertrein aan de zitbuis zorgt - in combinatie met de fijne buizen - voor meer verticale flexibiliteit. Volgens Scott ligt die ter hoogte van de zitbuis 86% hoger dan bij de vorige Foil. We moeten het toegeven: de Foil 20 Disc is dankzij die demping en de 28 mm brede banden niet vies van een stukje typisch Vlaams wegdek. Aeroracers beginnen vaak te rammelen op een oneffen wegdek. Kabels die zijn weggewerkt tikken dan bij elk putje tegen het frame en verstoren de stilte der natuur. Ook daar hielden de ingenieurs bij Scott zich mee bezig. Ze zorgden voor een insert die de kabels wat van elkaar scheidt vooraleer ze in het frame verdwijnen. Bij zijn voorganger kon die insert nog bewegen, maar dankzij een schroefje is dat nu niet meer het geval. En inderdaad: we dokkeren over kasseien zonder een hele kabelfanfare tussen onze benen. Alweer een detail waardoor je hem al snel vergeeft dat hij niet de allersnelste fiets van het moment is.

ALLES OP COMMANDO
Sneller en langer. Dat gevoel krijgen we tijdens onze testritten met de Foil 20 Disc. Mochten we het kunnen, we zouden de hele tijd stevige wattages willen duwen. Helaas dwingt de wind ons om af en toe een tandje kleiner te schakelen. Dat loopt elke keer soepel dankzij de feilloze Ultegra Disc-groep van de 8000-serie. Ook afremmen op een nat wegdek is een fluitje van een cent met de 160 mm-remschijven. Al is het de eerste rempartijen met nieuwe schijven wel opletten geblazen dat je niet over je stuur wordt gekieperd. Om die remkrachten te weerstaan, verstevigde Scott de liggende achterbuis aan de niet-aandrijfzijde. Die ziet er merkbaar zwaarder uit om stevig uit de hoek te komen. Op ruwere wegen, gladde asfaltstroken en na scherpe bochten: onze Foil voelt altijd aan als een stevig geheel dat elk commando nauwgezet opvolgt.

ZEVEN FOIL DISC-VARIANTEN
De 20-variant van de Foil Disc krijgt standaard een set Syncros RR2.0 Disc-wielen mee. Aerofreaks zouden hier liever een hoge velg zien, maar de relatief lage set maakt de fiets wel veelzijdiger. De velg is met zijn 19 mm breed genoeg om onze 28mm brede Conti Grandsport-banden mooi te omarmen, en hij ziet er goed uit dankzij de ronde vorm. De bandjes beschikken niet over het uitstekende Black Chili Compound, maar presteren zeker niet slecht tijdens onze ritten. Alle comfortelementen bij elkaar zorgen ervoor dat die niet enkel over vlakke wegen hoeven te gaan. Laat dat nu net zijn waar Scott op mikt met deze veelzijdige aerofiets. Wil je het nog wat sneller en lichter, dan kan je opteren voor de duurdere Foil Disc-varianten. Daar vind je onder meer hoge carbon wielen en een cockpit uit één stuk. Al moet je daarvoor wel een stevige meerprijs ophoesten. Iedereen vindt wel een Foil naar zijn meug tussen de zeven varianten, waarvan drie met schijven.

CONCLUSIE
Scott heeft met de nieuwe Foil 20 Disc een aeroracer met uitstekende capaciteiten in huis. Hij is niet de allersnelste van het pak, maar behoort wel tot de meest comfortabele aerofietsen van het moment. Dat maakt hem haast overal inzetbaar: van biljartvlakke wegen over hobbelige kasseistroken tot oplopende paden. De schijfremmen zijn dankzij de frameaanpassingen zeker een meerwaarde. Reken daarbij het schitterend stijve frame en je komt uit op een zeer complete aeroracer die smeekt om steeds harder te gaan.

SPECIFICATIES
Frame: Scott Foil Disc HMF
Voorvork: Scott Foil Disc HMF
Groep: Shimano Ultegra (52/36)
Wielset: Syncros RR2.0 Disc
Banden: Continental Grand Sport Race Fold (28 mm)
Stuur: Syncros Creston 1.5 Compact
Stuurpen: Syncros Foil 1 ¼"
Zadelpen: Syncros Foil aero Carbon
Zadel: Syncros RR2.0
Maten: XXS, XS, S, M, L, XL, 2XL
Prijs: 3.599 euro
Gewicht: 8,25 kg (maat XL, excl. pedalen)

Deze test verscheen in het aprilnummer van cycling.be magazine. Abonneer je hier en krijg een gratis fietscadeau!

Koop of abonneer je nu op cycling.be magazine

Het oktobernummer van cycling.be magazine ligt nu in de winkel en je krijgt er de Crossgids zomaar bij. Daarin vind je een uitgebreide kalender met alle topcrossen, alle renners en een vooruitblik van Bart Wellens, aangevuld met interviews met alleskunner Mathieu van der Poel ('Winnen went nooit'), Sanne Cant ('Blij met Marianne Vos als concurrente'), Maud Kaptheijns, en Peter Van Santvliet, een masterclass crosstechniek met Erwin Vervecken, het debuutjaar van Sven Nys, de favoriete trainingsparcoursen van de profs, veldritnatie Zwitserland, … Het gewone nummer opent met kleurrijke figuur Bram Tankink, de jonge talenten die afgelopen seizoen doorbraken, de Duitse Monika die voor de Vuelta uit reed, de resultaten van de Continental-verkeersveiligheidsenquête geanalyseerd, Sur Place in het Griekse Loutraki en Spaanse Girona, Bekende Velofiel Bart Schols, fietstests van de Canyon Inflite AL- en Stevens Super Prestige-crossfietsen, en veel meer!