55,089 kilometer: memoriseer deze afstand, want het is pure en onversneden wielergeschiedenis. Victor Campenaerts fietste in het Mexicaanse Aguascalientes het record van Bradley Wiggins van de tabellen. Bij deze een ooggetuigenverslag in zes thema's, geïllustreerd met fraai fotomateriaal van achter de schermen.

AGUASCALIENTES

Al doet de naam anders vermoeden, het warm water hebben ze er niet uitgevonden, daar 400 kilometer ten noordwesten van Mexico City. Afgezien van de thermen - met in hun schaduw een uitmuntend openluchtrestaurant - biedt de stad weinig meer dan de gigantische fabrieksterreinen van autoconstructeur Nissan (hun grootste plant buiten Japan). Met tal van recente en moderne hotels tot gevolg, waar de toiletten en liften niet alleen in het Spaans zijn aangeduid, maar ook in het Japans. De lijst van de '1000 things to see before you die' zal deze stad allicht nooit halen ...

 

BALLON

De enige echte topattractie van Aguascalientes heet Velodromo Bicentenario: het houten ovaal dat niet in een klassieke hal verpakt zit, maar onder een immens bolvormig zeildoek verscholen gaat. Om het zeil overeind te houden, wordt er continu lucht naar binnen geblazen via een groot rooster in de vloer op het middenplein. Veel stof en een droge, onfrisse lucht zijn het logische gevolg. Bovendien zorgt het ontbreken van een airco-installatie ervoor dat het binnen haast koortsig warm wordt wanneer de zon volop schijnt en de buitentemperatuur 30 °C bedraagt. Geen gezonde mens die hier uren in wil sporten. Of het moest een renner met een bijzonder doel zijn ...

 

STOKKEN IN DE WIELEN

De 'kracht' van de constructie is meteen ook haar zwakte. Als de luchttoevoer stokt, zakt de ballon als een pudding in elkaar. Opgelapte scheuren over het stilaan vergelende firmament maken duidelijk dat die angst al vaker werkelijkheid geworden is. Zo ook op de avond voor Campenaerts' recordpoging, toen een plotse stroompanne in de buurt op enkele minuten tijd een golvend en inzakkend dak veroorzaakte. De noodgenerator had immers ook al jaren niet meer gewerkt ... Inderhaast opgetrommelde en uit hun siësta gewekte technici van de stad kregen de roestige installatie echter wonderbaarlijk snel aan de praat. Gelukkig maar, want als het doek echt naar beneden was gekomen, was het ongetwijfeld gescheurd en zou fietsen onmogelijk geweest zijn. Voor de tweede maal op de dag van de generale repetitie sloeg de paniek toe bij de organisatie ...

Lees het volledige artikel in het meinummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees HIER online verder via Blendle.