Stof vreten, lekke banden vervangen, vloeken tegen opdringerige Italianen: het was er allemaal bij toen onze man op zondag 10 maart de recreantenversie van de Strade Bianche betwistte. Ziehier het relaas van zijn heroïsche tocht over de befaamde Toscaanse grindwegen.

Onze eerste kennismaking met de Gran Fondo Strade Bianche was niet meteen vlekkeloos verlopen: het regende tot voorbij halfweg pijpenstelen, op de grindstroken zag je geen hand voor je ogen doordat deze laatste zich vulden met nat zand en onze rechtershifter weigerde dienst net voor het vlakkere tussenstuk. Zo mochten we Van Aert-gewijs met krampen afstappen op de slotklim in Siena. De liefde voor de Italiaanse koers en het schilderachtige Toscaanse landschap was er echter niet minder om geworden, dus toen we de uitnodiging voor de editie van dit jaar in de bus kregen, schrapten we meteen onze andere afspraken voor een herkansing. Deze keer pakten we het helemaal anders aan en ook het weer was een bondgenoot.

Ideaal was onze voorbereiding niet: het idee om de Gran Fondo Strade Bianche te rijden, was maar laat beginnen te rijpen, en dat betekende dat we nog snel vluchten en verblijf moesten regelen. Kwam daar nog bij dat we diezelfde week al naar Girona moesten voor de presentaties van Campagnolo, waardoor we geen eigen fiets konden meenemen als we rechtstreeks wilden doorvliegen naar Italië. Gelukkig waren ze bij het cultmerk Cinelli enorm hulpvaardig en wilden ze nog snel een schijfremfiets opsturen naar hun dichtstbij gelegen dealer. Na een vlotte vlucht Girona-Pisa kregen we tot onze verbazing te horen dat de fiets al klaarstond in Greve in Chianti. We hadden op zijn minst een onverklaarbaar probleem verwacht, maar bij Officina Ramuzzi werden we enorm vriendelijk onthaald en kregen we een prachtige Cinelli Superstar Disc in de handen gestopt. Zelfs toen we schoorvoetend moesten melden dat we de fiets zondagnamiddag nog zouden moeten terugbrengen, bleek dat geen enkel probleem: "Ik zorg er wel voor dat ik thuis ben. Bel me maar op mijn gsm en we spreken af wanneer je kan langskomen."

Onze Airbnb net buiten Siena was ook perfect in orde: sober, maar proper. Alleen mocht onze kostbare tweewieler niet mee in de kamer. Dan maar in de auto en hopen dat er geen raam werd ingetikt. Maar diefstal bleek hier niet meteen een probleem. Wel problematisch waren de boterzachte Michelin Power Competition-bandjes - een zegen voor glad asfalt, maar niet bepaald geschikt voor de scherpe stenen op de witte wegen. Na een korte testrit op vrijdagnamiddag was het hele loopvlak al bezaaid met sneetjes. Toen wisten we al dat de kans erg klein was dat we er op zondag zonder lekke band vanaf zouden komen.

Lees het volledige artikel in het aprilnummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees HIER online verder via Blendle.