Na zijn drie opeenvolgende wereldtitels is Peter Sagan zijn sport stilaan ontgroeid. Onze vliegende reporter had de eer en het genoegen om een paar daagjes in het spoor van deze rockster op twee wielen te vertoeven.

Amsterdam op een druilige novemberdag. Ik wacht in de lobby van de luchthaven om het vliegtuig richting Shanghai te nemen. Eens ik aan boord ben, zie ik links van mij Peter Sagan zitten, samen met zijn persman Gabriele Uboldi. Ik zwaai, hij knikt terug. Twaalf uur later zijn we geland. Het is 3u10 Europese tijd en er wacht ons een administratieve rompslomp om het land binnen te geraken. Eerst vingerafdrukken laten nemen, vervolgens aanschuiven om de douane te passeren. Niet alleen voor de gewone sterveling, zo blijkt, want we zien ook Peter De Grote in de lange rij staan. Geen vipbehandeling voor de drievoudige wereldkampioen. Niemand herkent hem of valt hem lastig in China, ook al draagt hij een T-shirt met zijn bekende logo.

Sagan heeft net voor de trip naar China enkele dagen in de Verenigde Staten vertoefd om zijn Gran Fondo in Californië te rijden. Daarna volgden Shanghai en verplaatsingen naar Duitsland, Mallorca, Slovakije, Australië en Argentinië. "Of ik dat reizen nooit beu word? Het hoort erbij en het is nu wel even druk, maar ik probeer tussendoor wat te genieten en er een beetje vakantie aan te koppelen", aldus de Slovaakse globetrotter. "Zo ga ik nog skiën en lig ik binnenkort zeker nog een paar dagen aan het zwembad."

Het viel me op dat je in de luchthaven eigenlijk niet echt herkend werd in de massa. Pas na de douane begon de hysterie omdat enkele fans/vrijwilligers je hartelijk wilden verwelkomen.
"(lacht) Yeah, toen moest ik wel weer even een knop omdraaien. Het gebeurt dat mensen me niet herkennen. Ik zoek ze ook niet op, die bekendheid. Ik ben eigenlijk liever niet beroemd."

Is dat het grote nadeel aan Peter Sagan zijn? Je bent zo'n beetje een rockster in het wielrennen ...
"Ik voel me helemaal geen rockster, dus die overdreven aandacht is inderdaad niet fijn. In Slovakije kan ik amper buitenkomen. Als ik train, rijden er vaak auto's naast me om foto's te nemen. Stap ik ergens binnen om een koffie te drinken, dan gaat het nieuws zo snel de ronde dat er wat later tientallen fans komen opdagen. Ik word ook voortdurend aangesproken. Steeds meer mensen willen iets van me, op elk moment van de dag. Soms wil je gewoon met rust gelaten worden. Fans kunnen soms echt opdringerig zijn."

Lees het volledige interview in het maartnummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees HIER online verder via Blendle.