Een Tourwinnaar met rock-'n-rollgehalte, dat was al sinds Bradley Wiggins in 2012 geleden. Kapsones heeft Geraint Thomas er echter niet aan overgehouden. De sympathieke Welshman vertelde ons honderduit over het leven als ronderenner en het reilen en zeilen bij Team Sky.

Een vrijdagochtend in Shanghai. De miljoenenstad braakt lauwe lucht, de smog hangt tussen de wolkenkrabbers, de iPhone waarschuwt voor ongezonde uitstoot, gevoelige personen moeten opletten. De astmatische Chris Froome kan hier maar beter wegblijven. Gelukkig heet de Tourwinnaar van 2018 Geraint Thomas, en voor wat smog wijkt een Welshman niet. Hij is in Shanghai om enkele rondjes te rijden in een criterium, ter wille van de Chinese fans - hoewel die slechts met enkele honderden opdagen langs het parcours.


STELEN MET DE OGEN

Na een hectisch dagje mogen vier journalisten aanschuiven voor een interview. Twintig minuten per persoon, klinkt het. Te kort vind ik, en na ons gesprek vraag ik Thomas of we later die avond of daags nadien nog wat verder kunnen praten. "Yeah, for sure", antwoordt hij, "maar ik moet het wel nog even aftoetsen bij mijn vrouw. Zij beheert onze agenda vanaf morgen, en ik vermoed dat er wat uitstappen gepland zijn (lacht)." Hij geeft me zijn nummer, en wanneer ik een uurtje later een berichtje stuur via Whatsapp, krijg ik meteen antwoord. "Kom maar af naar de lobby." Zo krijg ik de kans om bijna een uur met hem te praten, een weelde in deze tijden van 10 minuteninterviews. Ik neem hem mee terug in de tijd, naar Gent-Wevelgem van 2015, waarin hij derde werd en Luca Paolini de zege pakte. Het was een heroïsche editie waarin de helft van de renners wegwaaide uit het peloton en slechts 39 stervelingen de finish haalden.

Heb jij die dag beslist: 'Fuck it, ik mik voortaan op de grote rondes'?
"(lacht) Ja, dat had er misschien wel iets mee te maken, want wat voor koers was me dat?! Zo'n hondenweer! Op dat moment combineerde ik eendagskoersen met rittenkoersen. Mijn voorjaar was een succes. Ik won een paar dagen eerder de E3 Harelbeke en werd later 14e in de Ronde van Vlaanderen. Pas in de Tour van 2015 begon het me te dagen dat ik mezelf kon omscholen tot ronderenner. Tot het eind van de derde week stond ik vierde in het klassement, en Chris en ik droomden al van het podium. Tot ik volledig kraakte in de 19e rit en terugviel naar plek 15. Op zich niet onlogisch, want ik had bergen werk verzet voor Chris. Ik botste toen gewoon op mijn limieten."

Een jaar nadien won je Parijs-Nice. Na afloop sprak je in de perszaal ruim een half uur over je droom om een grote ronde te winnen en benadrukte je dat je daarvoor bij het beste team ter wereld zat.
"Dat kan je simpelweg niet ontkennen. De focus ligt bij ons op die grote rondes, ik ben ermee vertrouwd en elke editie leerde ik dingen bij. Eerst met Bradley, daarna met Chris. Ik zag hoe zij toeleefden naar zo'n ronde, hoe ze omgingen met de druk, hoe je zo'n intense drieweekse dag na dag moet aanpakken, welke stress de leiderstrui met zich meebrengt ... Voorts stak ik veel op van de dagelijkse trainingen met Chris. Ik stal als het ware met mijn ogen. Doorheen de jaren heeft Sky me enorm veel bijgebracht."

Lees het volledige interview in het februarinummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees HIER online verder via Blendle.