Begin september verraste onze landgenoot Martin Maes vriend en vijand door tweede te worden op het WK downhill. Wij zochten de onverschrokken Luikenaar op in de Ardense bossen en kregen enkele waardevolle techniektips.

De winter staat voor de deur, en dat is voor velen het sein om de mountainbike van onder het stof halen. Wij vonden de overgang van de weg naar het bos alleszins een goede gelegenheid om de basistechnieken op noppenbanden nog eens op te frissen. En met wie konden we dat beter doen dan met de rijzende ster in de mountainbikewereld? We hebben het over de man die begin september op twee tienden van een gouden medaille strandde op het wereldkampioenschap downhill. Cycling.be zocht de amper 21-jarige Martin Maes op in zijn Luikse trainingsbos en kwam met een flinke portie leerstof terug.

Martin Maes ... Tot voor kort deed zijn naam geen belletje rinkelen bij het grote publiek. Zo gaat dat nu eenmaal als je in een minder bekende sport als enduromountainbike je brood verdient. Voor de leken onder ons: bij endurowedstrijden wordt er met verschillende etappes gewerkt, waarbij de renners zo snel mogelijk een traject afleggen dat vooral in dalende lijn loopt. Degene die aan het eind de minste tijd nodig had om alle ritten af te werken, is de winnaar. Martin Maes vergaarde dit seizoen ettelijke podiumplaatsen in de Enduro World Series, de Wereldbeker voor endurorenners, zeg maar. Afgelopen zomer besloot de Luikenaar zich echter eens aan een uitstapje in het downhill te wagen. Puur voor de fun. Het werd een openbaring. In zijn tweede downhillwedstrijd, eind augustus in La Bresse, dook Maes als snelste van het pak naar beneden om als eerste Belg ooit een Wereldbeker te winnen in de afdaling. In de Vogezen klopte Maes alle specialisten op hun terrein en liet hij hen verbijsterd achter. Plots was de jonge Belg een outsider op het WK, dat twee weken later werd betwist in het Zwitserse Lenzerheide. En ook daar zou Maes geschiedenis schrijven. In zijn derde downhillwedstrijd ooit strandde hij op slechts twee tienden van het goud, dat naar de Franse titelverdediger Loïc Bruni ging.
 
VERSCHILLENDE FIETSEN EN TRAININGEN

Vergis je niet: de trainingen van ons nationale uithangbord in het offroadgebeuren beperken zich niet enkel tot het mountainbiken. In Maes´ garage staan een trail-(of enduro)fiets, een downhillfiets, een crosscountryfiets, een elektrische mountainbike en een koersfiets. Elk model heeft zijn specifieke functie voor deze opvallend ranke en afgetrainde atleet. "Een trainer heb ik niet. Ik stel mijn eigen trainingsschema's op", verrast hij. "En ik train bewust op veel verschillende fietsen en disciplines. Tijdens de winter werk ik duurtrainingen op mijn koersfiets af - tot wel zes uur aan één stuk. Op de downhillfiets train ik zelden. Dat is ook niet noodzakelijk om snel te kunnen afdalen, vind ik. Een trailfiets is immers veel minder vergevingsgezind dan een downhillfiets. Als je snel kan afdalen op een trailfiets, kan je dat dus ook op een downhillfiets."
 
Lees het volledige artikel in het novembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees HIER online verder via Blendle.