Dansend op de pedalen met de handen in de beugel, de tanden op elkaar geklemd en de kale knikker krampachtig naar de horizon gericht. Dat was de kenmerkende stijl waarmee Marco Pantani twee decennia geleden een onvergetelijk stukje wielergeschiedenis schreef.

Nadat hij in de eerste jaren van zijn carrière enigszins geremd werd door pech en blessures, vielen de puzzelstukjes in 1998 wél op hun plaats.

Een halve heilige in Italië, een van de beste klimmers aller tijden, een boegbeeld van de wielersport. Maar ook: een broze ziel, een dopingzondaar en een drugsverslaafde. De ambigue Marco Pantani laat niemand onberoerd. Zo expressief hij naar zijn legendarische overwinningen soleerde, zo introvert en timide was de man achter de vermaarde rennersfaçade. Zijn broze persoonlijkheid gedijde bij eer, glorie en liefde, maar verschrompelde sneller dan een kastplantje zodra de schijnwerpers niet langer op hem gericht waren.

Dat de omstandigheden van zijn dood veertien jaar na datum nog niet volledig opgehelderd zijn - zelfmoord of toch een afrekening in het milieu? - past perfect in het plaatje. Pantani nam een hoge vlucht, kuste de hemel en stortte vervolgens onherroepelijk ten gronde.

Lees het volledige artikel in het meinummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees HIER online verder via Blendle.