De Lotto Zesdaagse Vlaanderen-Gent (14-19 november) is al aan zijn 77e editie toe. De 86-jarige Paul Van der Cruyssen zal ongetwijfeld een aandachtige toeschouwer zijn wanneer de tenoren de degens kruisen. De Gentenaar die nu in Bastenaken woont, is er al sinds 1938 bij en is dan ook een levende encyclopedie van de Gentse Zesdaagse.

Ondanks zijn 86 lentes oogt Paul Van der Cruyssen nog uitermate kwiek. Op vraag van de fotograaf stapt hij de tientallen trappen van het Gentse Kuipke op en af en dat met een opvallend zelfzekere tred. Ook zijn geheugen is nog ijzersterk: onderweg wijst hij zonder verpinken de verschillende plaatsen aan waar hij sinds 1938 ooit heeft gestaan en gezeten om zijn wieleridolen aan het werk te zien.

ZES DAGEN AAN EEN STUK KOERS
Als klein manneke van amper zeven jaar oud trok hij al regelmatig naar de wielerpiste in het Gentse Citadelpark. Nadat hij enkele gewone wielermeetings had bijgewoond, was hij in 1938 present voor zijn allereerste Zesdaagse. Hij woonde toen in Gentbrugge en samen met zijn vriendjes moesten ze eerst een half uurtje stappen. Binnen geraken was nog niet zo evident: kinderen mochten weliswaar gratis binnen, maar ze moesten wel vergezeld zijn van een volwassene. Een kolfje naar de hand van de mondige Paul, die al snel enkele mensen bereid vond om hen binnen te loodsen.

In die tijd telde het Kuipke nog heel wat staanplaatsen. Allesbehalve comfortabel om urenlang de esbattementen op het houten ovaal te volgen. Nog erger waren de tientallen houten steunpalen die het zicht belemmerden, maar ondanks al die hindernissen zag Paul Van der Cruyssen hoe de Nederlanders Frans Slaats en Kees Pellenaars in 1938 het laken naar zich toe haalden. "Een Zesdaagse van toen kun je niet meer vergelijken met het concept van tegenwoordig, want in die periode was er zes dagen lang, 24 uur op 24, altijd één renner van elk koppel op de piste aan het rijden", vertelt Paul. "Terwijl de ene koerste, lag zijn ploegmaat wat te rusten of te slapen in een kleine cabine aan de rand van de wielerpiste. Het leek wel een gevangenis. Dat moeten toen ongelooflijk sterke mensen geweest zijn."

Lees het volledige interview in het novembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees HIER online verder via Blendle.