Drie weken lang hebben fervente Belgische wielerliefhebbers in juli een date gehad met Maarten Vangramberen. Dagelijks trachtte hij de figuur van de dag in de Ronde van Frankrijk aan de tafel van Vive le Vélo te krijgen. Twee dagen voor zijn afreis naar Le Grand Départ konden we hem nog net strikken voor een fietstochtje in zijn Hageland.

Vangramberen was dan wel gebeten door de wielermicrobe, zelf koersen zat er niet meteen in. Voetbal was immers die andere grote passie, en als student had Vangramberen ook interesse in het nachtleven. "Ik lulde liever over de koers met een pint in de hand dan het zelf te doen. Daarnaast deed ik eigenlijk alle sporten graag. Ik heb lange tijd in tweede provinciale gevoetbald. En ik was en ben nog steeds een fervent loper. Uit een fysiologische test die we hebben laten uitvoeren voor een nieuw programma op Canvas is gebleken dat ik het met mijn lichaam ver had kunnen schoppen op de 400 meter horden."

DWARS DOOR HET HAGELAND

Genoeg gepalaverd, we zetten koers voor een ontspannend ritje in en rond Meldert. Dwars door het Hageland, het land van kannibalen. Kannibalen ja, want hier legden Eddy Merckx - de Kannibaal - en Sven Nys - de Kannibaal van Baal - heel wat trainingskilometers af. "Zij hebben ook allebei een bewegwijzerde route die naar hen genoemd is en waarop ik elke maandag ben terug te vinden", zegt Vangramberen. "Maandag is mijn vaste fietsdag, dan trek ik eropuit voor een lange training. Ik rijd dan altijd langs het standbeeld van Merckx in Meensel-Kiezegem (aan Merckx´ geboortehuis in de Tieltsestraat, red.). Hoelang Merckx' glorieperiode ook al geleden is, je merkt aan alles dat de lokale bevolking hier nog erg trots is op 'haar' Eddy. Soms fiets ik ook naar de kanten van Sint-Truiden om er de fruitstreek in te duiken. En ook Wallonië is niet ver weg. Daar is voor mij nog heel wat te ontdekken. Ze zijn daar trouwens ook begonnen met het knooppuntennetwerk. Dat is een goede gids om een streek te verkennen."

We rijden over typisch Vlaamse veldwegen in een glooiend landschap van akkers en velden. Ondanks de dreigende grijze wolken boven ons hoofd geniet Vangramberen zichtbaar als hij in het zadel zit. "Die vrijheid op de fiets vind ik heerlijk", knikt hij instemmend. "Er gaat niets boven dat gevoel wanneer je benen goed zijn, je over goed asfalt bolt en je het geluid van een gesmeerde ketting hoort. Ik krijg trouwens ook altijd een gigantische honger van fietsen. Dat vind ik leuk, want ik ben een echte bourgondiër. Ook bijzonder prettig aan fietsen vind ik het gevoel dat ik krijg als ik na een lange rit uit de douche stap. Dan voel ik aan mijn lichaam dat het van kop tot teen geprikkeld is."

Lees het volledige interview in het augustusnummer, nu in de winkel! Of lees het HIER online verder via Blendle.